Bukowina Tatrzańska ulokowana jest w południowej części województwa małopolskiego, na południowo-wschodnim krańcu Polski. Leży w obrębie Skalnego Podhala, górzystego regionu obejmującego teren między rzeką Białką (granica wschodnia), granicą dorzeczy Dunajca i Orawy (granica zachodnia) i oczywiście Tatrami (granica południowa). Wieś rozciąga się na grzbietach i stokach Pogórza Gliczarowskiego (zwanego również Bukowińskim), stanowiącego fragment Pogórza Spisko-Gubałowskiego.

Pogórze Gliczarowskie (Bukowińskie) tworzą podłużne , ułożone południkowo grzbiety, połączone grzbietem biegnącym wzdłuż doliny Porońca od Galicowej Grapy, górującej nad Poroninem, do Klina. Od tego ostatniego wybiegu ku południowi zalesiony wał, łączący Pogórze Gliczarowskie z Tatrami, przez Cyrhle nad Białką. Wzniesienia Pogórza Bukowińskiego w kilku miejscach przekraczają wysokość 1000 m. n.p.m., wynosząc się o około 250 metrów nad otaczające je doliny.

W bezpośrednim sąsiedztwie Bukowiny Tatrzańskiej przepływa rzeka Białka, będąca odwodnieniem prawie wszystkich północnych stoków Tatr Wysokich. W swym górnym biegu stanowi granicę pomiędzy Polską a Słowacją, w dolnym natomist granicę pomiędzy Spiszem a Podhalem. Białka ma około 40 km długości, odwadnia powierzchnię 230 km². Swe żródła bierze na wysokości 1420 m. n.p.m. w Dolinie Kaczej z połączenia potoków Zeleného i Litvorového. Wody rzeki odznaczają się wysokim stopniem czystości. Żyją tu: pstrąg potokowy, lipień, troć jeziorowa, głowacz pręgopłetwy, strzebla potokowa; ponadto w przyujściowym odcinku ryby wstępujące z jeziora. Białka posiada wyjątkowe walory estetyczne. Niemal na całej długości z obu stron otaczają ją lasy (przeważnie świerkowe). Rzece towarzyszy widok Tatr Bielskich, z Hawraniem na czele. Dopływami Białki są m. in. potoki mające swe źródła w okolicach Bukowiny: Palenica, Odewsiański, Podgórzański, Zalesiański i Brzegowski.

Opracowanie na podstawie "7 dni w Bukowinie Tatrzańskiej" Zbigniewa Ładygina oraz pl.wikipedia.org.